YaTips - Think Smarter

Τί έμαθα από τον John Winchester

SHARE
,
Τί έμαθα από τον John Winchester

Καλησπέρα.

Από αυτήν εδώ την ήσυχη γωνιά  θα τα λέμε συχνά πυκνά. Πράγματα που μου έκαναν εντύπωση, πράγματα που με τσίγκλησαν και πράγματα που με ξίνισαν. Από το βήμα τούτο θα τα συζητάμε όλα. Άπλα, όμορφα και αντρίκια.

Εν ευθέτω χρόνω θα σου εξηγήσω γιατί τα καλλιτεχνικά αρχέτυπα  ειναι σημαντικά για τις κοινωνίες. Τώρα απλά πάρε σαν δεδομένο πως αυτή είναι η άποψη μου. Στα πλαίσια της λογικής αυτής, κατά καιρούς θα καταπιάνομαι με ένα αρχέτυπο που μου έκανε εντύπωση και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω γιατί. Τι κρατάω από αυτό το αρχέτυπο και πως μπορεί να με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Ξεκινώ με ένα father figure. Τον John τον Winchester, χαρακτήρα από την τηλεοπτική σειρά Supernatural και θα προσπαθήσω να το κρατήσω όσο πιο spoiler free γίνεται (παρεμπιπτόντως αν δεν έχεις δει Supernatural, βάλτο στο bucket list).

Τί έμαθα από τον John Winchester

Carry on my wayward son

Πάνω από όλους και όλα, είναι η οικογένεια σου. Δεν υπάρχει κανένας πανηγυρτζής που θα μπορέσει να σταθεί εμπόδιο ανάμεσα σε σένα και αυτή. Δεν επιτρέπεις σε κανένα να την βλάψει, ό,τι και να του έχει κάνει εκείνη. Δεν πάει ο γιος σου να έσπασε το τζάμι με την μπάλα, η κόρη σου να τσιρίζει στις 15H30, 23 Αυγούστου, έχουν πάντα δίκιο. Η οικογένειά σου είναι η «φυλή» σου και εσύ είσαι ο στρατός που ωφείλεις ανα πάσα στιγμή να την έχεις ασφαλή για να μπορέσει να αναπτυχθεί.

Και οι άντρες κλαίνε

Παραπλανητικός τίτλος, ομολογώ. Το έκανα κυρίως για να δω αν προσέχεις. Όχι διάολε, οι άντρες ποτέ δεν κλαίνε. Όμως δακρύζουν.

Ό,τι και να συμβεί, ό,τι και να χάσεις, όσο άδικα και να στο πάρει αυτός ο σιχαμένος, ο βρωμιάρης ο αλουμινάς, ποτέ μην του δώσεις αυτή την extra ηδονή της κανέλας πάνω στον καφέ.

Το λέει η μεταφορά απο μόνη της, μα θα το εξηγήσω για να βάζουμε γερές βάσεις. Δεν είναι πολύ αποκαρδιωτικό όταν παραγγέλνεις freddo cappuccino γλυκό και κάθε φορά στον φερνουν χωρίς κανέλα και πρέπει να ζητήσεις απο την γκαρσόνα κανέλα γιατι -το κέρατο μου- χωρίς κανέλα δεν πίνεται, και τόν αφήνει τον γαμοκαφέ μπροστά σου για να πάει να φέρει κανέλα και τον κοιτάς και θες να τραβήξεις τζούρα, αλλά  κρατιέσαι γιατί το ξέρεις πως όλη η γλύκα ειναι σε εκείνη την πρώτη ρουφηξιά με τον καφέ στη σωστή αναλογία με τα παγάκια, την κρέμα σε άριστη πυκνότητα και την κανέλα ακόμη στεγνή, οπότε περιμένεις να έρθει η γκαρσόνα και φυσικά μέχρι να έρθει έχεις ξενερώσει  από την αναμονή γιατι ξέρεις πως καμιά γυναίκα δεν αξίζει να την περιμένεις, και έρχεται και σου πετάει την αλατιέρα με την κανέλα (κανελιέρα;) στο τραπέζι και φεύγει casually και σπεύδεις εσύ να μετρήσεις τις τρύπες για να υπολογίσεις πόσες κινήσεις πρεπει να κάνεις για να πέσει όση κανέλα έχεις ονειρευτεί και επιτέλους έρχεται η ώρα της παρθενικής τζούρας και εκέινη η πρώτη ρουφηξιά για κάποιο άγνωστο λόγο δεν είναι όπως την φανταζόσουν; Ε; Φαντάσου τώρα μια καφετέρια που χωρίς να το πεις, σου φέρνουν τον καφέ ΜΕ κανέλα και στον σέρβιρει μια πρόσχαρη τουμπανίτσα με χαμόγελο και πράσινα μάτια. Αυτό είναι για τον βρωμιάρη τον αλουμινά η συναισθηματική σου αντίδραση, η πρόσχαρη κανέλα στον freddo του.

Μόνο αν σε δει να λυγάς, να ξεσπάς συναισθηματικά και –Θεός φυλάξοι- να κλάψεις, τότε μόνο σε νίκησε ολοκληρωτικά. Αν καταφέρεις και μείνεις ατάραχος, αμέτοχος  μπροστά στο κακό που σου συνέβη, τότε πάντα υπάρχει η περίπτωση να κάνεις θεαματική ρελάνς, σαν το γκόλ του κολοσσού με τους Τσέχους. Ένα δάκρυ και μόνο επιτρέπεται, και αυτό ενώπιον μελών της οικογένειάς σου και μόνο σε περιπτώσεις μόνιμου αποχωρισμού ή (πραγματικά) απροσδόκητης χαράς (Euro 2004).

Θα σου κρατήσει μια ζωή

Δε νοείται να αποφασίσεις να κάνεις κάτι δικό σου με το σκεπτικό «βολέψου τώρα και βλέπουμε για πιο μετά». Όχι. Ό,τι και να είναι αυτό. Από Εκείνη (εν ευθέτω χρόνω) και το αυτοκίνητο σου, μέχρι το USB stick και το μπρελόκ σου. Όλα πρέπει να σου κουμπώνουν σαν να τα έφτιαξες εσύ με κομμάτια απο τις εμπειρίες σου και πηλό αποσταγμένο απο τις στιγμές που σιώπησες. Από μόνο του κάθε τι πρέπει να φωνάζει τί είδους άντρας είσαι.

Κάθε τι που επέλεξες να είναι κομμάτι της ζωής σου πρέπει να είναι άλλο ένα όργανο στην σονάτα που λέγεται Εσύ. Μόνο του το καθένα έχει φωνή, ηχόχρωμα και τόνο και όλα μαζί περιγράφουν εσένα. Το πώς σκέφτεσαι, τί αξίες έχεις και το τί έχεις περάσει για να τις αποκτήσεις.

Τα λέμε.

More in SIMPLE MAN
Οι γυναίκες ρώτησαν – 01

Πριν από κανά τέταρτο έλαβα μέσω twitter ένα ερώτημα από...

Close